Fated: The Silent Oath review

Jij bent een Viking, en je wordt door een geheimzinnige kracht uit de dood opgewekt om je gezin te beschermen. Lukt het je om hen naar de veiligheid te brengen? Of moet je voortijdig naar de wagenziektepillen grijpen?

Om maar met een compliment te beginnen: de ontwikkelaar van Fated heeft een heel mooie tekenstijl gekozen voor de wereld. De ontwerpers doen geen poging om het allemaal fotorealistisch te maken, en dat is een goede keuze. De kleurrijke, tekenfilmachtige personages doen denken aan die uit de Telltale games. Dat lijkt ook de inspiratie voor het soort game. Je loopt met je familieleden mee, en moet af en toe vragen beantwoorden door ja te knikken of nee te schudden. Je personage is namelijk sinds zijn terugkeer uit de dood zijn stem kwijt.

De reis door het woeste winterlandschap is niet altijd even comfortabel. Dat komt omdat je Fated bestuurt met nogal traditionele middelen: je gebruikt de joystick op de controller om te lopen. Dit is al snel misselijkmakend. Wie gevoelig is voor simulatieziekte moet zich schrap zetten. En dat is zelfs als je gebruik maakt van de ‘comfort opties’. De meest misselijkmakende VR ervaring komt namelijk voort uit het langzaam draaien van je personage met de stick. Kan je daar niet tegen dan is er de mogelijkheid om in flitsen grote hoeken te draaien. Een tikje naar links draait je dan meteen 30 graden naar links. Dit is inderdaad minder ziekmakend, maar het vele lopen zorgt er toch voor dat je al snel duizelig wordt.

Fated beging als een ‘walking simulator’, met andere woorden jij loopt door het verhaal en bent meer een toeschouwer dan een deelnemer. Toch zijn er gelukkig ook wat meer spelelementen, later in de game. Zo is er een achtervolging met paard en wagen en enkele eenvoudige puzzels. Geen enkel moment in Fated voelt echter als een echte uitdaging. Het zijn gebeurtenissen waar je toevallig net even wat meer je aandacht bij moet houden.

Personages

De nadruk ligt op de handvol personages die je leert kennen. En hoewel de stemacteurs best goed zijn, is het schrijfwerk niet altijd even geïnspireerd. Zelfs bij het zien van reusachtige dreigingen en magische momenten blijven de personages behoorlijk mat, wat het idee geeft dat wat we zien voor de personages zo alledaags is als een wandeling naar de supermarkt.

Bij sommige VR spellen vraag je je af of je ze ook zou spelen als ze niet in VR zouden zijn. Fated doet namelijk eigenlijk niet zo heel veel. Het is een pretparkattractie, alsof je in het bootje van de Fata Morgana zit. Je bent een toerist, en uiteindelijk blijken de dialogen valse keuzes: het einde staat onherroepelijk vast.
Dit einde doet ook ontzettend zijn best om een diepe emotionele indruk te maken, maar is zo abrupt dat het alleen verwarring oproept: wat gebeurde hier nou? Wat bedoelt die stem nu? Hè is het nu al voorbij?

Klein

Zelfs als we het zien als deel 1 van een Telltale-achtige reeks kunnen we niet erg opgewonden worden van dit verhaal. Er is te weinig diepgang. De interacties voelen onaf. De verschillende plotlijntjes zijn niet boeiend genoeg om ons nieuwsgierig te maken naar het vervolg.
Fated doet zijn best om de illusie te wekken dat er meer is dan we zien. Dat de wereld éigenlijk groter is. Maar het slaagt daar niet in. Er is maar één pad. Er is maar één einde. De begrenzingen zijn overduidelijk. En daarmee is Fated uiteindelijk een enorm beperkte ervaring.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Spring naar de toolbar